Ο Ολυμπιακός νίκησε με 89-85 τον Παναθηναϊκό και έκανε το 3-2 στη μεταξύ τους σειρά των τελικών της Greek Basketball League, κατακτώντας το πρωτάθλημα για δεύτερη διαδοχική σεζόν και ολοκληρώνοντας τη χρονιά μαζί με τα τρόπαια της Ευρωλίγκας και του Σούπερ Καπ. Ο assistant coach των «ερυθρολεύκων», Γιώργος Μποζίκας, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τον Μαρίνο Πρίντεζη και τον Γιώργο Βαλαβάνη.
Αναλυτικά είπε:
Για το τι τίτλο θα έβαζε στη φετινή σεζόν: «Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ σαν τίτλο είναι το “μέχρι τέλους”, γιατί πραγματικά φτάσαμε μέχρι το τέλος φέτος. Ήταν μια πολύ απαιτητική χρονιά, με μεγάλη πίεση, την οποία τη βάλαμε εμείς πρώτα στους εαυτούς μας. Δεν την έβαλε ούτε ο κόσμος γύρω απ’ την ομάδα, ούτε το μέγεθος του Ολυμπιακού, ούτε η κατάσταση των χαμένων σερί Final-4. Εμείς είχαμε απαιτήσεις απ’ τους εαυτούς μας και θα ήταν άδικο αυτή η ομάδα να μη μείνει στην ιστορία κερδίζοντας έναν τίτλο.
Το δικαιούμασταν. Όλος ο κόσμος εκτιμάει το μπάσκετ που έχουμε παίξει και αυτό που έχουμε προσφέρει, το οποίο είναι δουλειά δική μας σε συνεργασία με τους παίκτες και τους ανθρώπους γύρω απ’ τη ομάδα. Θα ήταν άδικο αυτή η προσπάθεια να μη φέρει έναν τίτλο. Μας έφερε πίεση, αλλά ευτυχώς ξεπεράσαμε ό,τι πρόβλημα βρήκαμε στην πορεία, μείναμε ενωμένοι σε όλη τη σεζόν και στο τέλος δικαιωθήκαμε».
Για το πώς κατάφεραν να επαναφέρουν πνευματικά την ομάδα στην ελληνική πραγματικότητα μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας: «Η ζωή μετά την Ευρωλίγκα είναι πολύ δύσκολη, γιατί υπάρχει αυτό το ψυχολογικό “άδειασμα”. Δεν είναι και ανθρωπίνως λογικό μετά την κορύφωση, τον σημαντικότερο τίτλο της σεζόν, να πρέπει να παίξεις το ίδιο για κάτι άλλο που ουσιαστικά είναι μικρότερο, για εμάς είναι σημαντικό, αλλά για έναν παίκτη δεν έχει καμία σημασία το ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξαναμπούν οι παίκτες σε διαδικασία συγκέντρωσης.
Για να φτάσουμε στον τίτλο, τους τελευταίους δύο μήνες όλοι έδωσαν το 100% της πνευματικής τους προσπάθειας. Ήταν συγκεντρωμένοι, είχαν τη ρουτίνα τους, ερχόντουσαν για διπλές προπονήσεις, έκαναν ό,τι έπρεπε για να είναι έτοιμοι στο 100%. Είναι δύσκολο είτε κερδίσεις είτε χάσεις την Ευρωλίγκα, γι’ αυτό και τα πρώτα ματς σε μια σειρά είναι “μουδιασμένα” όσον αφορά τον ρυθμό ή την ένταση. Σιγά-σιγά βρίσκεις τον ανταγωνισμό, γι’ αυτό και τα τελευταία ματς ήταν πολύ υψηλού επιπέδου».
Για το τι είπαν στους παίκτες ώστε να βρεθούν στην ίδια «σελίδα» και στους τελικούς της GBL: «Πάντα μια διαχείριση είναι “καρότο και μαστίγιο”. Εμείς είμαστε πιο πολύ του… καρότου. Κάνουμε μια ειλικρινή κουβέντα με τους παίκτες, πάντα σεβόμενοι την κατάσταση και προσπαθώντας να κατανοήσουμε το πού βρίσκεται σε επίπεδο ετοιμότητας. Σιγά-σιγά βλέπαμε ποιος ανταποκρίνεται περισσότερο ή λιγότερο και προσπαθούσαμε να τους φέρουμε όλους στην ίδια “σελίδα”».
Για το ότι κατάφεραν και ανταπεξήλθαν ιδανικά στους τελικούς παρά την απουσία του Ντόρσεϊ: «Στο παρελθόν έχετε δει πως έχουμε παίξει πάρα πολλές σειρές αγώνων με σοβαρούς τραυματισμούς και σημαντικές απουσίες. Πέρυσι όταν πήγαμε στο Final-4 για 3-4 μήνες δεν είχαμε τον Ουόκαπ. Φέτος παίξαμε πολλά ματς και κερδίσαμε χωρίς Ουόκαπ και Βεζένκοφ. Πέρυσι στους τελικούς τραυματίστηκε ο Φαλ στο πρώτο ματς και στο Game 4 ο Βεζένκοφ. Σε πολλά ματς έχουμε παίξει χωρίς τον Φουρνιέ. Όλοι οι παίκτες βάζουν τον εαυτό τους κάτω απ’ την ομάδα.
Προσπαθούμε να παίξουμε ένα ομαδικό παιχνίδι, που δίνει ευκαιρίες σε όλους και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε ένα συμπαγές σύνολο. Αν και έχουμε σημαντικές απουσίες, λειτουργούμε. Δεν υπάρχει… σωτήρας στο δικό μας μυαλό, υπάρχουν παίκτες που εκτελούν όλα όσα τους ζητάμε. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ξεπερνάμε κάθε φορά όλες τις δυσκολίες και να είμαστε πάντα τόσο συμπαγείς. Μην ξεχνάτε ότι μετά από πολύ δύσκολες ήττες αυτή η ομάδα πάντα αντιδράει, δεν έχει “λυγίσει” ποτέ από μια άσχημη περίοδο ή απουσίες».
Για το πολύ μεγάλο και «βαθύ» ρόστερ: «Η βοήθεια των προέδρων φέτος ήταν πάρα πολύ σημαντική. Είναι και παραπάνω από σημαντική. Ήξεραν τι ευκαιρία έχουμε φέτος και τη στήριξαν όσο περισσότερο μπορούσαν. Αυτό το ρόστερ ουσιαστικά δημιουργήθηκε λόγω τω τραυματισμών. Τους τρεις σέντερ τους πήραμε επειδή ο Φαλ θα αργούσε να μπει στο ρόστερ και όταν γύρισε δεν είχαμε τον χώρο και τον χρόνο να τον εντάξουμε, αν και το θέλαμε πάρα πολύ. Στους point-guard είχαμε τον πολύ σοβαρό τραυματισμό του Έβανς και όταν τραυματίστηκε και ο Νιλικίνα, που του πήρε αρκετούς μήνες να σταθεροποιήσει τη διαθεσιμότητά του, χρειαζόμασταν κι εκεί μια βοήθεια. Εκεί πιεστήκαμε αρκετά και ήταν ο βασικός λόγος που πήραμε τον Μόρις και μετά το Τζόζεφ».
Για τη διαχείριση του πολύ μεγάλου ρόστερ: «Είναι δύσκολη η διαχείριση. Βοήθησαν και οι παίκτες με τη θετικότητά τους, κατάλαβαν την κατάσταση, πως έχουν ποιοτικό ρόστερ γύρω τους και ότι μπορεί έρθουν σε μια δύσκολη θέση. Το σημαντικότερο είναι ότι ήταν όλοι έτοιμοι να βοηθήσουν όταν τους ζητηθεί. Ο Χολ, όταν ήρθε ο Τζόουνς, έπαιξε πάρα πολύ καλά.
Παρ’ ότι στην αρχή έχασε τον ρόλο του στο rotation, μετά ήταν έτοιμος και μας βοήθησε πάρα πολύ. Ιδίως όταν τραυματίστηκε ο Τζόουνς ήταν εκπληκτικός. Επίσης, ο Μόρις και ο Νιλικίνα, παρ’ ότι δεν έπαιξαν στο Final-4 ή στη σειρά με τη Μονακό, δεν τα παράτησαν, ήταν εκεί και διεκδίκησαν τη θέση του μέχρι τελευταία στιγμή να μπουν στο ρόστερ των τελικών».
Για το αν έκαναν συζητήσεις με τους παίκτες σχετικά με αυτό: «Δεν κάνουμε κάτι πέραν από μια ειλικρινή στάση και μια παρουσίαση της κατάστασης όπως είναι. Αποφεύγουμε να μιλάμε πάρα πολύ στους παίκτες. Πιο πολύ μάς αρέσει να έχουμε μια σωστή συνεργασία και να μιλάμε μόνο όταν υπάρχει ή έρχεται κάποιο πρόβλημα απ’ το να μιλάμε συνέχεια προσπαθώντας να προβλέψουμε ή να αποτρέψουμε τα πάντα. Είχαμε ένα ρόστερ που στο 95% ήταν όλοι πάρα πολύ θετικοί χαρακτήρες και δεν είχαμε θέματα μεταξύ μας, ήμασταν πάρα πολύ συμπαγείς.
Έχουμε και έναν “κορμό” που είμαστε πέντε χρόνια μαζί, έχουμε περάσει πολλά και γνωριζόμαστε πολύ καλά. Και όσοι ήρθαν ένιωσαν άνετα και τους άρεσε το κλίμα στην ομάδα. Μην ξεχνάμε ότι ο Τζόουνς ήρθε από ομάδα στην οποία ήταν βασικός και σε εμάς πολλές φορές ήταν και τρίτος ψηλός στο rotation. Παρ’ όλα αυτά, αντιμετώπισε πάρα πολύ θετικά την όλη διαδικασία και είδε την ευκαιρία μπροστά του, το να κερδίσεις την Ευρωλίγκα».
Για το «άνοιγμα» του rotation: «Πάντα λέμε στους παίκτες πως τα ματς είναι τόσα πολλά που θα πρέπει να έχουν υπομονή στο παιχνίδι τους, να μην αγχώνονται για τα νούμερά τους και τους εγγυόμαστε πως στο τέλος της ημέρας θα δικαιωθούν απ’ αυτήν την προσέγγιση. Όποιοι το έχουν καταλάβει, μόνο κερδισμένοι βγήκαν. Είναι πολλά τα ματς και οι απαιτήσεις, όλοι οι παίκτες είναι απαραίτητοι.
Πρέπει να καταλάβουν πως είναι τέτοια η κατάσταση που στην Ευρωλίγκα χρειάζονται 15 παίκτες και κανένας μόνος του δε θα φτάσει μακριά. Αν κάποιοι έχουν απαίτηση να παίζουν 35 λεπτά και να παίρνουν συγκεκριμένο αριθμό σουτ σε κάθε ματς, πρέπει να πάνε σε πιο χαμηλό επίπεδο. Όλες οι ομάδες του τοπ επιπέδου “ανοίγουν” το rotation».
Για τον Τόμας Ουόκαπ: «Δεν είναι απλά ότι τον εμπιστεύεται ο κόουτς, έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη αυτήν. Ο Ουόκαπ είναι ένας παίκτης που ο Ολυμπιακός τον βοήθησε ν’ ανέβει επίπεδο, αλλά είναι και ένας παίκτης που άλλαξε την ιστορία του Ολυμπιακού με τη δέσμευση που έδειξε, τη διάρκεια, το πόσο μάς βοήθησε να πάμε σε συνεχόμενα Final-4.
Ήμασταν πολύ χαρούμενοι και γι’ αυτόν που ήταν πολύ σημαντικός στο Final-4 και μας βοήθησε πάρα πολύ να κερδίσουμε αυτόν τον τίτλο. Ο Ουόκαπ έχει δώσει… τη ζωή του όλη στην ομάδα και μας βοήθησε σε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Είναι πάντα εκεί για εμάς κι εμείς θα είμαστε πάντα εδώ γι’ αυτόν».
Για την επικοινωνία προπονητή και staff: «Αυτό μάς δίνει μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί πρέπει να είμαστε δέκα φορές πιο προσεκτικοί στο τι θα πούμε, γιατί μπορεί να επηρεάσουμε τον προπονητή σε λάθος κατεύθυνση. Γενικά όλα αυτά τα χρόνια, επειδή είμαστε ένα συμπαγές staff, ίσως το πιο συμπαγές στην Ευρώπη αυτήν τη στιγμή, έχουμε μάθει απ’ τα λάθη μας και έχουμε βρει κάποιους κώδικες επικοινωνίας που έχουν βελτιώσει το αποτέλεσμα. Πρέπει να παίρνουμε πάρα πολλές δύσκολες αποφάσεις κατά τη διάρκεια της σεζόν.
Μόνο στους τελικούς είχαμε το ποιοι θα είναι οι οκτώ ξένοι του ρόστερ, γιατί αφήσαμε πολύ σημαντικούς παίκτες εκτός, όπως ο ΜακΚίσικ και ο Μόρις. Επίσης, είχαμε το θέμα της εξάδας των ξένων στη δωδεκάδα, που πάλι αφήσαμε σημαντικούς παίκτες. Όλες οι αποφάσεις παίρνονται με έναν τρόπο. Όλοι λέμε την άποψη μας, τι πιστεύουμε και ο κόουτς θα πάρει την τελική απόφαση και την ευθύνη αυτής».
Για το πόσο έχει αλλάξει ο Γιώργος Μπαρτζώκας ανά τα χρόνια: «Δε μπορεί να είναι ίδιος, γιατί πάντα ο άνθρωπος αλλάζει σύμφωνα με τους εξωτερικούς παράγοντες. Η πίεση που έχει δεχθεί και η αποδοχή είναι πέρα από κάθε λογική, οπότε σίγουρα τον έχει επηρεάσει. Βέβαια, δεν έχει επηρεάσει τις αρχές και τις αξίες του, είναι ακριβώς ίδιος από 20 χρονών.
Φυσικά, ούτε η σχέση του με τους ανθρώπους έχει αλλάξει. Εμείς έχουμε μια εκτίμηση ο ένας στον άλλον, έχουμε ουσιαστικά μεγαλώσει μαζί. Είναι ο τρόπος που έχει διαχειριστεί όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις όλα αυτά τα χρόνια. Ο Ολυμπιακός είναι ένα… υπερωκεάνιο, πάντα οι προκλήσεις είναι μπροστά. Έχουμε κάνει καλή δουλειά στο να διαχειριστούμε μια δύσκολη κατάσταση.
Όταν ήρθαμε ήταν σε ένα τέλμα το ελληνικό μπάσκετ, κανένας δεν πίστευε πως οι ελληνικές ομάδες θα είναι σε θέση καν να μπουν στα play-offs της Ευρωλίγκας. Υπήρχε απογοήτευση, στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν υπήρχε ο Ολυμπιακός, ο κόσμος δεν πήγαινε στα γήπεδα. Βοηθήσαμε πάρα πολύ στο να βλέπουμε αυτήν τη στιγμή πως το μπάσκετ είναι ίσως το πιο σοβαρό άθλημα στην Ελλάδα.
Έγιναν επενδύσεις σε όλες τις ομάδες, φτιάχνονται γήπεδα, ο κόσμος κάνει sold-out. Υπάρχει αναγνωρισιμότητα στον δρόμο. Βοηθήσαμε πάρα πολύ κι εμείς ώστε το μπάσκετ να ξανάρθει στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα».
Για το έργο του Γιώργου Μπαρτζώκα στον Ολυμπιακό όλα αυτά τα χρόνια: «Είναι πολύ δύσκολο να είσαι σταθερός στις αξίες σου και να μην αλλοιωθεί η κρίση σου. Αυτή η σταθερότητά του έχει δείξει το πόσο σταθερή δουλειά έχει σε βάθος χρόνου. Δεν υπάρχει άλλος προπονητής που σε οποιαδήποτε δουλειά έχει αναλάβει, οι οποίες ήταν όλες πάρα πολύ δύσκολες, να έχει παρουσιάσει σημαντικό έργο. Ουσιαστικά, τους στόχους τους οι ομάδες τούς έχουν πετύχει.
Με τον Ολυμπιακό δε θυμάμαι καν πόσα ρεκόρ έχουμε “σπάσει”, στα συνεχόμενα Final-4, σε πρωταθλήματα, σε νταμπλ. Μόνο και μόνο που φέτος ήταν η πρώτη φορά όπου ο 1ος της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας κατέκτησε και τον τίτλο, για εμάς είναι πάρα πολύ σημαντικό».
Για τους επόμενους στόχους του Ολυμπιακού: «Ο Ολυμπιακός, όπως έλεγα και μετά από χαμένους τελικούς, δεν κοιτάζει ποτέ πίσω. Πάντα κοιτάζει μπροστά. Στόχος είναι να κερδίσει τον επόμενο τίτλο, όποιος κι αν είναι αυτός. Δεν υποτιμούμε κανέναν τίτλο και κανένα παιχνίδι. Το μόνο σίγουρο είναι πως τα επόμενα χρόνια θα είναι στην κορυφή. Φτιάχνει ένα καινούργιο γήπεδο που θα είναι απ’ τα καλύτερα, αν όχι το καλύτερο, στην Ευρώπη, ο κόσμος τον στηρίζει και είναι δίπλα του σε κάθε ματς εντός και εκτός έδρας. Τα καλύτερα είναι μπροστά».
Για το πώς πρωτογνωρίστηκε με τον Γιώργο Μπαρτζώκα: «Είναι μια πολύ μεγάλη ιστορία, την οποία δεν την έχω ξαναπεί πουθενά. Με τον κόουτς έχουμε μια σχέση ζωής, είναι κάτι παραπάνω από φιλική. Η πρώτη μας γνωριμία ήταν όταν ήμουν 10 χρονών και αυτός έπαιζε στο Μαρούσι. Η Πεύκη τότε ήταν ένα σωματείο που είχε δημιουργηθεί από παράγοντες οι οποίοι είχαν φύγει απ’ το Μαρούσι. Αυτός σαν παίκτης του Αμαρουσίου ήρθε να ξεκινήσει την προπονητική σε αυτήν την καινούργια ομάδα.
Ήρθε και δημιουργήθηκε η ομάδα με τον κόουτς προπονητή, για πρώτη φορά στη ζωή του σαν προπονητής.
Τότε ήταν παίκτης στο Μαρούσι, ενώ εγώ ήμουν ένα παιδί που είχα πρόσφατα χάσει τον πατέρα μου και ήμουν λίγο… χαμένος. Επειδή και ο κόουτς έχει το ιδιαίτερο θέμα με το πατέρα του, γιατί κι εκείνος μεγάλωσε με την απουσία του πατέρα του, αμέσως ευαισθητοποιήθηκε και ουσιαστικά με βοήθησε πάρα πολύ συμβουλευτικά, να βρω τον δρόμο μου, τα πατήματά μου, να μάθω να διαχειρίζομαι καταστάσεις. Εντός και εκτός παρκέ ήταν ένας άνθρωπος που συμβουλευόμουν πάρα πολύ.
Μείναμε αρκετά χρόνια και οι δύο στην Πεύκη, ανεβήκαμε αρκετές κατηγορίες και μετά με βοήθησε πάρα πολύ να φύγω και να δοκιμάσω και επαγγελματικά, να παίξω. Παρ’ ότι θα έχανε έναν πολύ καλό παίκτη της ομάδας, προτίμησε να προσπαθήσω να φύγω για να δοκιμάσω τις δυνατότητές μου πιο ψηλά. Αυτό είναι κάτι που δε θα το ξεχάσω ποτέ και δεν πιστεύω πως θα το έκανε άλλος αν ήταν στη θέση του. Όλοι θα σκεφτόντουσαν τον εαυτό τους και πώς να φτιάξουν μια καλή ομάδα».
