Όλοι στο κάδρο των ευθυνών. Όλοι. Μηδενός εξαιρουμένου. Από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας μέχρι τον 12ο παίχτη του ρόστερ. Αυτή δεν είναι εικόνα της τρίτης καλύτερης ομάδας στην Ευρώπη. Η μπασκετική λογική φαίνεται πως καταρρίπτεται σιγά-σιγά σε αυτό το συνονθύλευμα.
Αλήθεια δεν ξερώ αν γίνεται να εκφραστείς με κομψό τρόπο για τα δύο τελευταία παιχνίδια της Εθνικής. Ένα συνονθύλευμα που μαζεύτηκε για να πάει να κοροϊδέψει στα μέσα του καλοκαιριού.
Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με το παιχνίδι της Ρουμανίας. Όμως δεν θα παραλείψω το παιχνίδι της Κυριακής απέναντι στην Πορτογαλία.
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι στα μέσα του καλοκαιριού (5/7) γέμισε, σχεδόν όλη, η SUNEL Arena που χωράει γύρω στους 8.000 θεατές, ίσως και παραπάνω. Πρέπει ΟΛΟΙ να σεβαστείτε τους ανθρώπους που πληρώσανε να έρθουν να σας δουν να παίζετε μπάσκετ.
Ο κόσμος το καθήκον του το κάνει. Έγινε sold-out ακόμα και μετά από το έκτρωμα κόντρα στην Ρουμανία. Αυτό δείχνει ότι ο κόσμος έχει όλη την διάθεση να στηρίξει την Εθνική, που καλώς η κακώς, έχει φέρει τις περισσότερες επιτυχίες στη χώρα και έχει βαριά φανέλα.
Και ξαναλέω για τελευταία φορά, το ΟΛΟΙ σημαίνει ΟΛΟΙ. Από τον Βαγγέλη τον Λιόλιο μέχρι τον Τσαλμπούρη και τον Περσίδη.
Όσο για το αγωνιστικό τα λόγια είναι πραγματικά περιττά. Η μπασκετική λογική δείχνει σιγά-σιγά να πεθαίνει, και δεν ξέρω αν φταίνε οι παίκτες ή το προπονητικό τιμ. Γιατί, ναι, από τη μια ο προπονητής έχει ευθύνη και μάλιστα το παραδέχτηκε κιόλας προς τιμήν του. Δε μπορεί όμως να μπει μέσα να την βάλει αυτός. Ίσως να είναι ένας συνδυασμός παικτών και προπονητή.
Δε γίνεται η Εθνική να σουτάρει περισσότερα τρίποντα από δίποντα (!) ΚΑΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΜΑΤΣ. Δε γίνεται σοβαρή μπασκετική ομάδα να σουτάρει 26 δίποντα, 38 τρίποντα με τη Ρουμανία. Δε γίνεται σοβαρή ομάδα μπάσκετ να σουτάρει 30 δίποντα, 36 τρίποντα με την Πορτογαλία.
Απλά δεν γίνεται.
Και μάλιστα τα ποσοστά και στα δύο παιχνίδια είναι χυδαία. Στο ματς με τη Ρουμανία έχουμε 12/38, όμως με την Πορτογαλία έχουμε 7/36. Δεν ξέρω πόσο κατανοητό είναι, αλλά αυτή είναι εικόνα ομάδας τύπου Ολλάνδιας, Ιρλανδίας, Ισλανδίας…
Εκτός από την αστοχία, προσπαθείς να καταλάβεις τι θέλει να παίξει αυτή η ομάδα στην επίθεση. Μπάλα στον Τολιόπουλο ή τον Λαρεντζάκη ή δεν ξέρω κι ‘γω ποιον και παίχτε. Α, ας κάνουμε και κανένα pick-and-roll με Τσαλμπούρη, Κουζέλογλου μπας και βγει και τίποτα.
Σκοράραμε 56 πόντους στην Πορτογαλία. 56!!!!! Δεν πιστεύω ότι το λέω και το βλέπω. 56 πόντους ούτε οι κορασίδες δεν βάζουν, πάνω από τους 60 είναι. Στα παμπαιδικά σκοράρουν περισσότερους από 56.
Καλά, για την άμυνα δεν έχω καν δυνάμεις να πω κάτι. Παρακαλώ περάστε, τι θα πάρετε;
Ας πάμε για λίγο τώρα στα εξωαγωνιστικά. Ο κάθε ένας ζητάει να είναι όλοι στα παράθυρα. Και όταν εννοεί όλοι εννοεί και τον Γιάννη Αντετοκούνμπο…
Δηλαδή για όνομα του Θεού.
Θα έρθει ο Γιάννης ο Αντετοκούνμπο να παίξει με τον Μπαζίνα και τον Κουζέλογλου στα μέσα Ιουλίου, αντί να κάτσει να μάθει την νέα του ομάδα, τους νέους του συμπαίκτες, να βρει που θα μείνει με την οικογένειά του;
Η στάση του Γιάννη όλα αυτά τα χρόνια είναι άψογη και δεν μπορεί κανένας να τον κατηγορήσει για τίποτα.
Εγώ δεν θα εξετάσω αν λείπουν δίκαια ή άδικα αυτοί που λείπουν, αν και σχεδόν όλοι έχουν ή είχαν τώρα στα κοντά τραυματσιμούς που τους άφησαν πίσω.
Δεν χρειάζονται Σλούκας, Καλάθης, Γιάννης, Ντίνος, Ρογκαβόπουλος, Ντόρσεϊ για να κερδίσουμε Ρουμανία και Πορτογαλία. Επαναλαμβάνω. Ρουμανία και Πορτογαλία. Δύο χώρες που είναι ανύπαρκτες στον μπασκετικό χάρτη. Θα έπρεπε να τους κερδίζουμε με το εφηβικό αυτούς. Με όλο μου τον σεβασμό στις Ρουμανία και Πορτογαλία, και την κάθε τέτοια χώρα.
Όσο για το Ομοσπονδιακό κομμάτι, αυτό το σπορ το χάσαμε καιρό τώρα. Νομίζω δεν έχει κατί νέο το οποίο είναι άξιο αναφοράς. Το αποτέλεσμα μιλάει στα media, στο γήπεδο, στα δικαστήρια.. συγγνώμη τι λέω, και έξω από το γήπεδο.
Τώρα είναι τα δύσκολα. Έχει παιχνίδια με Ισπανία, Ουκρανία και Γεωργία Αύγουστο/Φεβρουάριο/Μάρτιο. Σαφώς πιο καλές και ποιοτικές ομάδες από τα ανέκδοτα που αντιμετωπίσαμε και ηττηθήκαμε.
Το λέω από τώρα και θα το πω και τότε. Αυστηρά 5/6. Αν θέλετε να ανακτήσετε την εμπιστοσύνη και να δώσετε λίγη ελπίδα για τον κόσμο ενόψει του Παγκοσμίου.
Αυτά τα λίγα.
Κείμενο: Στέλιος Ελιοδώρου
