Ο προπονητής της εφηβικής ομάδας του ΚΑΟΧ Ευρώπη ‘87, Αλέξανδρος Παναγιωτόπουλος, «φιλοξενήθηκε» στην εκπομπή «Τα παιδία παίζει» του EOK WebRadio με τον Αργύρη Παγαρτάνη και τον Δημήτρη Μελίσση.
Αναλυτικά είπε:
Για την πρόκριση στην τελική φάση του Πανελληνίου Εφήβων: «Εμείς το είχαμε στοχεύσει αυτό το τουρνουά. Η ομάδα έχει τον χαρακτήρα του αναπτυξιακού από τα παιδικά μέχρι το ανδρικό. Έχουμε αρκετά παιδιά που έχουν παίξει στα πρωταθλήματα της National League 1 και της National League 2 από πέρυσι, οπότε θεωρούσαμε ότι όταν έρθει η ώρα να παίξουν με την ηλικία τους θα έχουν ένα μικρό αβαντάζ, το ότι προπονούνται κάθε μέρα με άντρες και έχουν παίξει πιο δύσκολα παιχνίδια. Νομίζω ότι αυτό ήταν πλεονέκτημά μας σε σχέση με τις άλλες ομάδες. Είχαμε παιδιά που ήταν έμπειρα. Έχουμε 2-3 παιδιά που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανδρική ομάδα. Είχαμε βάλει σαν στόχο να κάνουμε τη πρόκριση στην τελική φάση».
Για τον τελικό πρόκρισης με αντίπαλο τον ΜΠΑΣ Αγίας Βαρβάρας: «Θέλω να δώσω συγχαρητήρια στην ομάδα της Αγίας Βαρβάρας, γιατί κάνουν και εκεί εξαιρετική δουλειά. Τα παιδιά στην Αγία Βαρβάρα κάνουν εξαιρετική δουλειά και αυτό είναι αξιοσημείωτο. Ήταν ένα ματς που ήταν αρκετά συναρπαστικό. Νομίζω ότι το ευχαριστήθηκαν όλα τα παιδιά και οι γονείς στο γήπεδο, ήταν ένα ωραίο κλίμα».
Για τις παραστάσεις των παιδιών: «Με αυτήν τη “φουρνιά” είχαμε πάει πάλι στο Πανελλήνιο των παίδων πριν 2 χρόνια. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι έχουν παραστάσεις, αλλά δεν παύει να είναι διαφορετικά κορμιά. Οι 4-5 ομάδες μαζεύουν παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα. Είναι δύσκολο να ανταγωνιστείς τέτοιες ομάδες. Τα παιδιά που παίζουν σε πιο μεγάλο επίπεδο με άνδρες, αποκτούν περισσότερες εμπειρίες και θα είναι πιο έτοιμα να ανταγωνιστούν τέτοιες ομάδες σε σχέση με όταν είχαμε πάει με τους παίδες πριν 2 χρόνια».
Για το πώς είναι να κοουτσάρει τον γιο του, Ανδρέα: «Δε συγχωρείς εύκολα λάθη. Λάθη που σε άλλα παιδιά θα τα συγχωρούσες πιο εύκολα, στον γιο σου δεν τα συγχωρέσεις. Για το καλό του, αλλά υπάρχει και κάποια στιγμή που πρέπει να είσαι πιο ελαστικός. Ο μικρός καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει και το πώς πρέπει να λειτουργεί. Έχουμε ξεχωρίσει αρκετά τη σχέση μας. Άλλο είναι όταν έρχομαι σπίτι και είμαι ο μπαμπάς, άλλο μέσα στο γήπεδο που είμαι προπονητής. Αυτό το έχουμε πετύχει από την πρώτη στιγμή. Είμαι αρκετά πιο πιεστικός μαζί του για να του δώσω να καταλάβει ότι τίποτα δεν χαρίζεται».
Για τη μικρή δεξαμενή των παιδιών: «Είναι λίγο πιο δύσκολο, γιατί όταν έχεις μικρή δεξαμενή απευθύνεσαι σε παιδιά με μικρότερο ταλέντο. Πρέπει να πετύχεις καλή “φουρνιά” και η δουλειά που πρέπει να κάνεις είναι αρκετή περισσότερη, αφού υπολείπεσαι σε κορμιά και σε ταλέντο σε σχέση με άλλες ομάδες».
